Conclusie

In januari ben ik ooit begonnen met een onderzoeksvraag en die vraag heeft mij gebracht naar het hier en nu. Het was een heftig half jaar waar ik dubbel op terugkijk, er is resultaat maar de periode van denken en formuleren wat mijn daadwerkelijke onderzoeksvraag nou was heeft heel veel tijd gekost. Morgen heb ik mijn examen en dat betekend dat een conclusie geschreven moet worden. Mijn onderzoeksvraag:

Hoe neem ik gebruikers, door middel van een fictief karakter, mee in een ervaring die speelt met de wrijving tussen realiteit en fictie?

Onderzoek proces

Ik heb hier geprobeerd hier antwoord op te vinden door naar andere makers te kijken, naar mijn vorige projecten en naar mijzelf. Zoals ik al zei was dit nogal een moeizaam proces. Wat mij nu opvalt is dat ik bij mijn allereerste presentatie al de snaar goed te pakken had, helaas viel mij dat toendertijd iets te zwaar om dat te verwerken en had ik het links laten liggen. Ik zocht naar de vorm in de hoop de kern ooit te vinden. Gelukkig was die er, maar ik kon het nog niet benoemen.

Door verschillende thema’s te onderzoeken en uiteindelijk gewoon maar te gaan maken merkte ik op dat het ging om:

Het  gevoel te willen ontsnappen van de (gevangen) werkelijkheid naar  de (bevrijdende) fictie.

Concept

Met deze kern ben ik vervolgens aan de slag gegaan. Ik wilde dit gevoel, deze dualiteit overbrengen. Daarvoor wilde ik mijn deelnemer in een situatie zetten doormiddel van een interactieve ervaring.

Ik heb toen een concept bedacht waarbij deelnemers op Tinder in aanraking komen met Joep, een fictief karakter, waar ze met hem kunnen praten en vragen stellen. De vervolgstap was dat zij inzagen dat Joep op zoek was naar een band tussen om zijn bestaan uit te breiden of meer bestaansrecht te hebben dan hij op dat moment had. Eenmaal uitgelegd dat zij onderdeel konden worden van Joeps leven (fictie) fantaseerden zij met Joep, inmiddels op Facebook toegevoegd, wat ze gingen beleven met Joep. Dit resulteerde in een aandachtig geschreven hoofdstuk van Joep, waarmee hij heel blij is. De gebruikers raakten betrokken bij het leven van Joep en hadden vanaf dat moment een band.

Onderzoek conclusies

Deze doorloop heb ik de afgelopen weken flink getest en aangescherpt. Een aantal bevindingen die ik heb gedaan naar aanleiding van die test waren:

In het begin was het niet duidelijk wat Joep was. 

Dit kwam omdat Joep zich voordeed als een persoon (foto van Marijn) en de beschrijving van Joeps Tinder profiel te klein was. Daarnaast zijn Tinder gebruikers meer geneigd alleen plaatjes te kijken dan profielinformatie. Door zijn profielfoto te veranderen in “Ik ben Joep en ik besta nog niet” was de verwachting vele mate duidelijker.

De probleemstelling/dramatiek van Joep moest (heel) snel duidelijk worden.

Tinder is een datingsapplicatie en daar zijn de gebruikers al snel van het negeren; als ik niet al na 3 zinnen vertelde wat er aan de hand was raakten de deelnemers al heel snel hun interesse in Joep kwijt.

Nooit out-of-character reageren

Deze leek simpel maar uit de 169 matches waren er 30 geïnteresseerden en daar was dan 2/3de meer geïnteresseerd wie er zat te typen dan wie Joep nou precies was. Een klein foutje en je kon het niet meer goedmaken. Ik koos ervoor om dan maar minder geïnteresseerden in Joep over te houden maar dat ik wel een discussie ALS Joep kon houden

De instructies die Joep moest geven om de ervaring naar Facebook te verplaatsen moest goed verwoord worden.

De instructies mochten vooral in het begin best specifiek zijn, het was dan de kunst om het in-character te houden. Een voorbeeld is: “Zoek me anders op op Facebook, ik heet daar Joep Jankerk :)”. Per deelnemer moest ik inschatten hoe ik het zou vertellen.

Een spellingfout kan toch net even de illusie verbreken.

Mensen verwachten nou eenmaal dat een fictief karakter foutloos Nederlands kan omdat het de kunde is van een schrijver (beheerst in taal). Dat ben ik dus niet, ik heb externen moeten inschakelen voor een tweede of zelfs derde spelcontrole (en hier en daar staan soms nog foutjes).

De ervaring kwam moeizaam op gang.

Dit klinkt misschien een beetje gek maar Joep zelf had nul inhoud naast dat hij Joep Jankerk heette, probeer dat maar interessant te maken voor je gebruiker. Ik heb dus inhoud moeten vragen van een klasgenoot zodat Joep wat te bespreken had tijdens zijn Tindergesprekken.

Tijdens de Facebook gesprekken moest Joep HEEL VEEL vragen.

Ik wilde dat de verhalen die Joep zou meemaken zoveel mogelijk moest slaan op de input van de gebruiker en dat betekende veel vragen “Hoezo dan?” en “Waarom dan?”, “Wow klinkt vet, wat gaan we verder doen dan?” Het vereiste enige vorm van smooth-talk en daarnaast creativiteit van de schrijver van de verhalen.

De ervaring is niet meer bij te houden

Hoeveel ik er ook van genoot Joep te zijn, voor (uiteindelijk) één persoon was het toch even te veel. Ik leefde bijna een dubbel-rol, het is dus een kwestie dat ik goed alles blijf organiseren wil ik dit verder laten vorderen en misschien toch zo’n schrijver aan zijn mouw trekken ;).

Om iemand door de ervaring heen te leiden van a tot z kost veel tijd en moeite. Hoe zou dit commercieel ook interessant kunnen zijn?

Dit kan hand in hand gaan met grotere projecten en verhaallijnen, accepteren dat je niet IEDEREEN wilt bedienen maar degene die er het meest hiervoor in zijn. Dit is commercieel interessant voor de mensen die echt willen dat hun doelgroep leeft voor hun ‘product’ en je moet daarvoor veel tijd en moeite in steken. De tijd en moeite wordt via beide kanten in gestoken, ik zie het als liefdevolle aandacht van twee kunstenaars wat leidt tot interactie (aandacht) en persoonlijkheid (betrokken). Dat is mijn visie als kunstenaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *